Postacie · The Witcher 3: Wild Hunt Remastered

Najmłodszy spośród pretendentów do tronu Skellige, Otrygg an Hindar, był wnukiem jarla Donara i jego dziedzicem. Otrygg marzył o heroicznych czynach i wojennych wyprawach, na które w przyszłości miał poprowadzić poddanych.

Urodzona w 1251 roku Cirilla Fiona Elen Riannon, albo po prostu Ciri, jest bezsprzecznie osobą niezwykłą – choć gdy spotkałem ją po raz pierwszy, wydała mi się zwyczajną, szarowłosą dziewczynką. Powiedzieć o Ciri, że jest przybraną córką Geralta, byłoby znacznym uproszczeniem. Ciri jest bowiem kimś więcej. Jest jego Przeznaczeniem, Dzieckiem-Niespodzianką, połączonym z wiedźminem skomplikowanymi więzami losu. Postępując zgodnie z tradycjami wiedźmińskiego fachu, Geralt zabrał Ciri do Kaer Morhen. Tam, wraz z Vesemirem, przyuczał ją do fachu zabójcy potworów. Wówczas okazało się, że Ciri jest Źródłem – osobą obdarzoną potężnym magicznym talentem. Zdolności Ciri okazały się też jej przekleństwem. Przez nie musiała skryć się przed całym światem – nawet przed Geraltem.

Tajemnicę dopplera podszywającego się pod Chappelle’a, namiestnika do spraw bezpieczeństwa Novigradu, poznaliśmy z Geraltem wiele lat wcześniej. Nikomu nie rzekliśmy o tym słowa, bowiem ta zamiana była zdecydowanie z korzyścią dla wszystkich. Mimik okazał się istotą rozsądną i pozbawioną okrucieństwa, które cechowało prawdziwego Chappelle’a, i dzięki temu wszystkim żyło się lepiej. Niestety, w czasach terroru i prześladowań, jakie po latach zapanowały w Novigradzie, ugodowa postawa namiestnika musiała wzbudzić czyjeś podejrzenia. Tożsamość dopplera została odkryta, a on sam aresztowany i spalony na stosie ku chwale Wiecznego Ognia.

Na wieść o zbliżających się wojskach nilfgaardzkich wielu rycerzy, baronów i szlachetnie urodzonych, zamiast myśleć o obronie ojczyzny, rzuciło się do ucieczki. Zostawili rodowe siedziby na pastwę najeźdźcy. Tak było i w przypadku dziedzica Wszerada, lokalnego veleńskiego możnowładcy, który porzucił Wrońce i wraz z rodziną schronił się w wieży, na wyspie Kłomnicy. Niejasne okoliczności masakry, do jakiej tam doszło, stały się źródłem legend.

O baronowej la Valette było swego czasu głośno w Temerii. Owa szlachcianka na jakiś czas związała się z królem Foltestem, któremu powiła nawet dwoje nieślubnych dzieci. Stało się to przyczyną skandalu i buntu kilku możnych rodów, stłumionego krwawo przez królewskie wojska, które po ciężkich bojach zdobyły twierdzę rodu la Valette.

Spotkanie obłąkańca budującego olbrzymi statek i rozmawiającego z uciętymi głowami swych towarzyszy było, łagodnie mówiąc, wydarzeniem dość niecodziennym, nawet jak na to, co Geralt spodziewał się zastać na spustoszonym przez giganta Undvik.

Gdy dzieci na bagnach powiedziały Geraltowi o tajemniczym Janku, wiedźmin miał wszelkie powody, by przypuszczać, że ktoś taki w ogóle nie istnieje. Trudno było sobie bowiem wyobrazić, że ktokolwiek mógłby żyć w tej nieprzyjaznej okolicy, nie stając się szybko posiłkiem utopców lub baby wodnej. Mimo to, choć wiedźmin przypuszczał, że Janek może być tylko wytworem dziecięcej fantazji, nauczony doświadczeniem, by nie lekceważyć żadnego tropu, postanowił przeczesać pobliskie moczary.

Powiedzenie „jaki ojciec, taki syn” dobrze charakteryzowało pierworodnego Cracha. Młody Hjalmar wdał się w rodzica zarówno jeśli chodzi o posturę, jak i charakter. Powszechnie uważano, że miał wszelkie szanse, by z czasem zdobyć też równie wielki rozgłos i sławę. Barczysty i sprawnie władający mieczem młodzian miał bowiem zadatki na doskonałego wojownika, a jego charyzma oraz niemal szaleńcza brawura sprawiały, że pod jego rozkazy garnęli się spragnieni łupów i chwały młodzieńcy ze wszystkich klanów Skellige.

Ponury jarl Faroe zawdzięczał swój przydomek ciemnym odbarwieniom na ramieniu. Nabawił się ich w czasie gdy jego drakkar roztrzaskał się o podwodne skały. Nawet wśród nawykłych do przemocy i rozbojów wyspiarzy Holger miał opinię brutalnego pirata i rabusia. Wszyscy wiedzieli, że z równym entuzjazmem łupił nadbrzeżne osady Łukomorza oraz kogi kupców z Cidaris, Novigradu lub Nilfgaardu, co wsie i drakkary klanów Drummond, Craite czy Tuirseach.

Graham, prosty rybak ze wsi Rudnik, był jedną z dramatis personae tragicznych wydarzeń, jakie zaszły jakiś czas wcześniej w wieży na przeklętej wyspie Kłomnicy. Ze słów Anabelle wynikało, iż łączyło ją z Grahamem prawdziwe uczucie, lecz szczegóły tej tragicznej historii wiedźmin miał dopiero poznać...

Bywa, że potrzeba czasu, aby elementy układanki złożyły się w całość. W pokracznej istocie, która przypłynęła na Skellige, Geralt rozpoznał karła z kasztelu Krwawego Barona. Przy okazji pierwszego spotkania wiedźmin nie zwrócił na niego większej uwagi – teraz jednak stało się jasne, że właśnie ten stwór jest kluczem do odnalezienia Cirilli.

Pustelnik z wyspy na jeziorze Lac Cèlavy stał na straży tradycji pięciu cnót. Ten święty mąż opiekował się głazami, na których cnoty zostały zapisane i poddawał próbom śmiałków, którzy chcieli udowodnić, że cnoty nie są im obce. Gdy wiedźmin dotarł na wyspę i spotkał pustelnika, wydawało mu się, że to nie jest ich pierwsze spotkanie. Jednak dopiero potem okazało się, że przeczucie go nie myliło.

Geralt nie spodziewał się spotkać Bernarda Dukata, byłego szefa temerskiego wywiadu, w takich okolicznościach. Ich znajomość sięga dobrych kilku lat wstecz. Temerczyk prowadził wówczas działalność wywiadowczą z Wyzimy Klasztornej i ukrywał się pod przykrywką pasera o pseudonimie Talar. Odznaczał się chamskimi manierami i wyjątkowo plugawym językiem. Od tamtego czasu wiele się zmieniło, jednak jak się okazało, Bernard ciągle pracował w swym fachu i nadal klął jak przysłowiowy szewc, którego zresztą obecnie udawał. Zagadką pozostawało, jaką rolę odgrywał w przygotowaniach do zamachu na Radowida. Znając jego doświadczenie i profesjonalizm, trudno było oczekiwać, by podzielił się tymi informacjami nawet ze starym znajomym.

Praktyki działania tajnych służb wskazują na to, że imię Hendrik było zapewne fałszywe. Niemniej tym imieniem posługiwał się człowiek, który był agentem wywiadu Jego Cesarskiej Wysokości na terenie Velen. Według zdobytych przez wiedźmina informacji, Hendrik miał mieszkać we wsi Wrzosowa.

Diaboł Fugas pełnił na Łysej Górze wielce odpowiedzialną funkcję wykidajły. W niczym nie przypominał on Torque, irytującego, choć nieszkodliwego silvana, spotkanego przeze mnie i Geralta wiele, wiele lat wcześniej. Swymi rozmiarami Fugas przywodził na myśl raczej średnio trolle, którym dorównywał także całkowitym brakiem subtelności. Fugas żadną miarą nie był amatorem figli i słownej szermierki, a powierzone mu zadanie selekcjonowania gości wykonywał z zaangażowaniem i profesjonalizmem godnym novigradzkiego oprycha. Próba zatrzymania wiedźmina okazała się jednak nie tylko głupim, ale i ostatnim pomysłem Fugasa, kończącym jednocześnie jego wieloletnią karierę wartownika wiedźm.

Większość druidów na Skellige odbiega od zakorzenionego na Kontynencie stereotypu siwobrodego starca w białej szacie, bijącego pokłony świętym dębom, oswajającego wiverny i nękającego lokalnych władców petycjami o objęciem okresem ochronnym coraz to nowych gatunków zwierząt. Nie inaczej było w przypadku Myszowora, dawnego druha Geralta. Ten tyczkowaty mężczyzna o miotłowatej brodzie był przywódcą druidzkiego kręgu na Skellige. Pełnił również rolę doradcy jarla Cracha an Craite w sprawach magii i mistyki, jak również kwestiach wymagających większej subtelności niż użycie pięści lub topora. Myszowór znany był ze swego uporu i rzadkiej na Skellige tendencji rozważania wszelkich możliwych skutków mających zostać podjętych działań, przez co dojście z nim do ładu wymagało od rozmówcy czasu i pewnej dozy cierpliwości.

Osobą zaklętą w ciele Umy okazał się być Avallac’h – potężny Wiedzący ludu Aen Elle. Geralt miał okazję spotkać go przed wielu laty. Już wówczas elfi mędrzec wykazywał szczególne zainteresowanie Starszą Krwią, a zwłaszcza jedyną jej znaną nosicielką – Cirillą. Dokładne motywy Avallac’ha były wówczas niejasne, a on sam nie zamierzał tłumaczyć się z nich wiedźminowi. Geralt nie miał pojęcia, co obecnie łączyło tych dwojga. Nie ulegało wątpliwości, że Avallac’h pomagał Ciri, ratując ją przed Dzikim Gonem – ale dlaczego? Niestety, balansujący na krawędzi życia i śmierci Wiedzący nie był w stanie odpowiedzieć na wszystkie nurtujące Geralta pytania. Wyznał jednak to, co najważniejsze – miejsce pobytu Ciri.

Gdy na wiosnę 1272 roku przez Novigrad przetoczyła się fala zabójstw na tle religijnym i rasowym, Hubert Rejk pełnił funkcję koronera w miejskiej kostnicy. Był więc człowiekiem zapracowanym, który dodatkowo musiał znosić szykany swego antypatycznego przełożonego, wielebnego Nataniela. Nic więc dziwnego, że przy pierwszym spotkaniu z Geraltem wydał się osobą nieprzyjemną i sarkastyczną. Ponadto między nim a Joachimem von Gratzem istniały jakieś zaszłości, które nie poprawiały i tak już dość sztywnej atmosfery w kostnicy. Tym ciekawsze, że dowiedziawszy się o przyczynie niezapowiedzianej wizyty, Hubert oznajmił, że Geralt i Joachim mogą liczyć na jego pomoc.

Nawet w oczach znanych z męstwa Skelligijczyków śmiałość i odwaga Vigiego graniczyły z szaleństwem. Pochodzący z klanu Tordarroch Vigi niczego nie pragnął bardziej, niż zasłużyć na miano Nieulękłego. Jego postępowanie przyniosło odmienny skutek. Po kilku szalonych pomysłach do Vigiego przylgnęło miano Pomyleńca. To właśnie on namówił Hjalmara na niebezpieczną wyprawę na Undvik. Twierdził, że w ten sposób zdobędą sławę i ocalią ojczystą wyspę. Wielu towarzyszy wyprawy poległo w boju z lodowym gigantem, sam Vigi zaś został jego więźniem.

Sylwia Anna… Piękne imiona, prawda? Oczywiście, że piękne, w końcu należą do księżniczki! I to nie byle jakiej, tylko do siostry Anny Henrietty. Niestety, losy Syanny (tak nazywali ją bliscy) nie były tak wesołe i kolorowe, jak można by się tego spodziewać. Padła bowiem ofiarą Klątwy Czarnego Słońca, która dotykała dziewczynki z królewskich rodów, urodzone zaraz po zaćmieniu. Choć Geralt miał poważne wątpliwości, czy domniemana klątwa rzeczywiście istnieje, wielu twierdziło, że powoduje straszliwe mutacje, napełnia ofiary okrucieństwem i chęcią mordu. Kiedy miarka się przebrała i stało się jasne, że Syanna jest zbyt niebiezpieczna dla otoczenia, rodzice Syanny postanowili oddalić ją z dworu i, mówiąc kolokwialnie, skazać na wygnanie. Jednak Syanna uciekła do Nazairu i przepadła jak kamień w wodę.

Ves była jedynym bodaj żołnierzem Niebieskich Pasów, dawnego oddziału Roche’a, który przetrwał wojenną zawieruchę. Po zdziesiątkowaniu i rozpadzie tej formacji dawna adiutantka Vernona pozostała przy dowódcy, prowadząc u jego boku walkę za beznadziejną temerską sprawę. Energiczna i zdecydowana Ves wyróżniała się zawsze umiejętnościami szermierczymi i strzeleckimi, pozostawiając w tyle wszystkich mężczyzn w oddziale.

Pochodzący z Koviru Carduin był niegdyś możnym i wpływowym członkiem Rady Czarodziejów, znanym i szanowanym przez wszystkich władców Północy. Po upadku Rady po wydarzeniach na Thanedd nie szczędził wysiłków, by odbudować nadszarpniętą pozycję mistrzów magii. W wyniku tego uczestniczył w brzemiennych w skutki obradach w Loc Muinne, podczas których garstka czarodziejów pragnących reaktywować Radę zmuszona została do przyjęcia patronatu króla Radowida. Od tego czasu Carduin znajdował się na królewskiej smyczy, całkowicie zależny od kaprysów i humorów szalonego władcy, któremu służył nie z szacunku, lecz strachu. Duma czarodzieja kazała mu jednak robić przy tym dobrą minę do złej gry.

Podczas przyjęcia organizowanego przez „Mandragorę" Geralt miał okazję poznać Orianę, życzliwą „przyjaciółkę” wszystkich miejscowych artystów. Było w tej kobiecie coś, co u większości ludzi wywoływało na plecach dreszcz niepokoju. Wiedźmin wprawdzie dreszczu nie poczuł, ale miał przeczucie, że nie jest to po prostu kolejna bogata arystokratka. A jego przeczucia zwykle się sprawdzały.

Zjawę ową napotkał Geralt w najwyższej komnacie nawiedzonej wieży na Kłomnicy. Wyznała mu, że za życia była córką lokalnego wielmoży. Gdy rozwścieczeni chłopi napadli na wieżę, dziewczyna, chcąc uniknąć zhańbienia z rąk rabusiów, zażyła magiczny eliksir, który wprowadził ją w letarg podobny do śmierci. Gdy się ocknęła, leżała wśród ciał rodziny i służby, lecz wciąż nie mogła się ruszyć. Wtedy przyszła do niej śmierć – Anabelle została żywcem pożarta przez szczury, ucztujące na trupach poległych. Od tamtej pory jej udręczony duch nie mógł znaleźć ukojenia. Geralt przypuszczał jednak, że ratunkiem dla dziewczyny i szansą na ściągnięcie klątwy z Kłomnicy mogła być siła prawdziwej miłości. Anabelle była bowiem zakochana z wzajemnością w prostym rybaku, Grahamie. Jeśli młodzieniec istotnie darzył ją szczerym uczuciem, mógłby wyzwolić ją spod mocy klątwy.

Morderca Miltona był bardzo sprawny. Geralt mimo swojej wiedźmińskiej zaprawy z trudem za nim nadążał. Wkrótce potem okazało się, że jest nie tylko szybki, ale również przebiegły. Stary magazyn okazał się wymarzonym miejscem na pułapkę. To właśnie tam doszło do pierwszego spotkania twarzą w twarz z Dettlaffem, bo tak nazywał się morderca, prześladujący Beauclair. Tam również wyszło na jaw, że Dettlaff jest wampirem. W magazynie doszło do walki i być może skończyłaby się ona dla wiedźmina źle, gdyby w ostatniej chwili nie pojawił się jego stary druh – Regis, który przerwał pojedynek. Dettlaff ulotnił się jak mgła…

Koń to dla wiedźmina nie tylko środek lokomocji – wie o tym wielu bandytów, potraktowanych w boju twardym kopytem. Niejeden wiedźmin zwierzał się swemu rumakowi z rozmaitych życiowych rozterek, wpatrując się w gwiazdy błyszczące nad traktem, kiedy to końskie ucho było jedynym w obrębie wielu mil, skłonnym słuchać. Choć nie każdy się do tego przyzna. Klacz Geralta nazywa się Płotka i nikt w sumie nie wie, skąd wzięło się to miano. Zapytany o to, Geralt udziela wymijającej odpowiedzi albo wieloznacznie milczy. Być może było to pierwsze słowo, jakie mu przyszło do głowy? Płotka w każdym razie zdaje się w pełni akceptować swoje imię. Geralt denerwuje się i złorzeczy, kiedy klacz panikuje i zrzuca go w czasie walki, albo kiedy nagle podczas galopu skręca w zupełnie innym kierunku, niż powinna – ale prawda jest taka, że przywiązał się do niej i nie zamieniłby jej na żadnego innego konia. Nawet takiego, który wezwany, nie staje nagle bezradnie wobec nieprzebytej, jakby się wydawało, bariery niskiego płotka albo wiotkiego drzewka. Ani nie pojawia się ni stąd, ni zowąd na dachu chłopskiej chałupy. Cóż – wzrusza ramionami Geralt – wiedźmiński koń to nie jest zwykła kobyłka, a bezustanny kontakt z magicznymi napojami i Znakami na każdym odcisnąłby jakieś piętno.

Wielu wodzów i bohaterów Skellige zostało uwiecznionych w sagach, lecz żaden z nich nie zdobył takiego rozgłosu jak Crach, jarl rodu Craite i pan na Kaer Trolde. Skaldowie wysławiali jego siłę, odwagę, roztropność, powodzenie, hojność, lojalność wobec przyjaciół i nieustępliwość wobec wrogów. W opowieściach tych niewiele było przesady, albowiem najpotężniejszy z jarlów Skellige istotnie posiadał wszelkie przymioty bohatera. Wśród wrogów budził lęk, a jego imieniem straszono nilfgaardzkie dzieci. Ze względu na zajadłość i spustoszenie, jakie czynił w nadmorskich prowincjach znienawidzonego cesarstwa, zyskał wśród Nilfgaardczyków miano Tirth ys Muire, Dzika Morskiego. Jego znajomość z Geraltem sięgała dawnych czasów, gdy Crach, jeszcze jako młodzieniec, starał się o rękę młodziutkiej Pavetty, matki Ciri.

Mały pucybut, którego imienia Geralt nigdy nie poznał, był postacią tyleż czarującą, co pyskatą. Dodatkowo miał żyłkę przedsiębiorcy, co przysparzało mu czasem nieco problemów. Z jednej z takich opresji wybawił go Geralt, ratując chłopca przed laniem, które niechybnie spuściliby mu właściciele pobliskiego warsztatu. Poszło o to, że pucybut codziennie wylewał przed ich pracownią pomyje, aby wytworzyć błoto, którym brudzili sobie buty jego przyszli klienci.

Barnabé-Basile Fawlty, majordomus z Corvo Bianco, był wcieleniem sługi idealnego. Przez całe życie służył u szanowanych panów, jak państwo Kniebihly czy admirał Rompally, nie zniósłby bowiem pryncypała uwłaczającego jego osobistej godności. Ponieważ Barnabé-Basile pamiętał czasy pana Boliusa i barona Rosella, był też istną kopalnią anegdot o winnicy. Znał w Corvo Bianco każdy kąt. Jako doskonały administrator, mógł służyć dobrymi radami w sprawach modernizacji winnicy i zarządzania nią. Geralt nie mógł trafić na lepszego sługę. Można rzec, że gdy Anna Henrietta powierzyła temu szacownemu majordomusowi sprawy Corvo Bianco, wiedźmin otrzymał najpiękniejszy prezent, bowiem każdy majątek jest wart tyle, ile doglądający go człowiek.

Aby dokonać skoku na skarbiec, trzeba sforsować pancerne drzwi, a potem wynieść łup, omijając strażników. Przede wszystkim jednak należało dostać się do środka budynku, w którym ów skarbiec zbudowano. W tym mogła pomóc Geraltowi niejaka Eveline Gallo – słynna na całą Północ artystka cyrkowa, która rzekomo wykorzystywała czasem swe talenty w niecnych celach...

Kiedy Geralt zastanawiał się, w jaki sposób może pokonać Pana Lusterko, z pomocą przyszła mu Shani. Okazało się, że jeden z profesorów uniwersytetu w Oxenfurcie od wielu lat zgłębiał wszelkiego rodzaju zagadnienia związane z czarną magią. Problemem było to, że łowcy czarownic od jakiegoś czasu wykorzystywali wiedzę profesora do swoich celów. Dlatego też mieszkał w strzeżonym przez nich domu. Oficjalnie go nie więzili, ale dostęp do niego był utrudniony.

Wierzcie lub nie, ale wampiry wyższe są stworzeniami niezwykle hierarchicznymi. Tak przynajmniej twierdził Regis. Im wampir starszy, tym należy mu się większy szacunek, tym większy ma posłuch i tym surowsza kara grozi za sprzeciwienie się jego woli. Jeden z takich wampirów mieszkał w Beauclair, w jaskini, do której zostały przeniesione wampiry podczas Koniunkcji Sfer. I to do niego postanowili się zwrócić Geralt i Regis, kiedy potrzebowali pomocy w odnalezieniu Dettlaffa. Problem polegał na tym, że starożytni przedstawiciele wampirzej rasy nie byli… jakby to ująć… zbyt towarzyscy. Ten konkretny zaś tak bardzo nie lubił, by mu przeszkadzano, że sam Regis drżał na samą myśl o tym, że będzie musiał zakłócić jego spokój. Geralt stanął przed trudnym wyborem – udać się do siedziby Ukrytego albo próbować odnaleźć Syannę.

Na skutek splotu okoliczności Geralt stał się jednym z uczestników skoku na dom aukcyjny Borsodych w Oxenfurcie. Nie pytajcie, jak do tego doszło, bo to długa, choć ciekawa historia. Skupmy się na faktach: na początku wiedźmin musiał skompletować ekipę złodziejaszków i włamywaczy. Jednym z kandydatów był niejaki Casimir Bassi, spec od materiałów wybuchowych rodem z Mahakamu...

Krasnoludzka tradycja bankowości sięga czasów, gdy legendarny król Temerii Dezmod był jeszcze usmarkanym chłopcem, który na chleb mówił „bep”, a na muchy „tapty”. Od tamtego czasu banki takich rodzin, jak Giancardi, Vivaldi czy Cianfanelli rozwinęły swe usługi, zakładając oddziały i filie we wszystkich większych miastach Północy. Vimme Vivaldi był jednym ze spadkobierców tej tradycji. Ten szanowany krasnolud interesu prowadził największy novigradzki bank. Poznaliśmy go z Geraltem dobrych kilkanaście lat temu i zawsze ceniliśmy jako uczciwego i rzetelnego finansistę. Nawet w tych trudnych dla nieludzi czasach, gdy rozgrywała się niniejsza opowieść, zarządzana przez niego instytucja przynosiła krociowe zyski.

Filippa Eilhart, dawna doradczyni króla Redanii Vizimira II Sprawiedliwego, członkini Rady Czarodziejów, a później współzałożycielką Loży. Odegrała duży wpływ w tworzeniu historii świata. Ciekawe były róznież jej relacje z Geraltem. Obdarzona wieloma talentami, była jednak osobą wyrachowaną i chorobliwie ambitną. Jej największą namiętnością stała się władza. Istnieją mocne przesłanki świadczące o tym, że była zamieszana w zabójstwo Vizimira II. Jako członkini Loży zaplanowała smierć dwóch kolejnych władców: Demawenda z Aedirn oraz Foltesta z Temerii. Z tej przyczyny niegdysiejszej „ozdoby dworu w Tretogorze” poszukiwały teraz służby królestw Północy oraz nilfgaardzki wywiad.

Jak w przypadku wielu wioskowych szamanów, zaklinaczy i znachorów, wokół mieszkającego niedaleko wsi Konary czarownika narosło wiele legend i opowieści. Jedne opowiadały, że ma on dar komunikacji z duchami, inne – że za młodu wpadł w szał i siekierą zamordował własnego ojca. Jeszcze inne mówiły o tym, że zwykł spółkować z hodowlanymi zwierzętami. Wszystko to budziło w mieszkańcach Velen obawę, ale i szacunek, co wydatnie pomogło Guślarzowi zdominować okolicznych ludzi w interesach.

Wielebny Nataniel, zarządca novigradzkiej kostnicy i duchowny Wiecznego Ognia, miał podły charakter i bujną przeszłość. Nim przywdział szaty kapłańskie, przez wiele lat pełnił funkcję miejskiego kata. Mogłoby się wydawać, że trudno o gorszego kandydata na duszpasterza niż były oprawca, ale, jak mawiano, w Novigradzie wszystko jest możliwe.

Pod wieloma względami Eskel i Geralt byli dla siebie jak bracia. Ponoć byli w tym samym wieku, a ich przyjaźń sięgała czasów szkolenia w Kaer Morhen. Przetrwali wstępną selekcję, mordercze Zmiany oraz Próbę Traw. Wspólnie znosili trudy treningu na Mordowni – wiedźmińskim torze przeszkód. Nieraz dostawali w skórę od Vesemira za wspólne chłopięce wygłupy. Gdy dorośli, ruszyli na szlak osobno, ale często spotykali się w Wiedźmińskim Siedliszczu, by wspólnie przezimować, opić sukcesy i wspomnieć poległych kamratów. Choć Eskel nie zyskał takiego rozgłosu jak Geralt, dorównywał mu doświadczeniem, a przyjęte zlecenia wypełniał rzetelnie. Walcząc z bestiami nieraz ocierał się o śmierć, jednak paskudne blizny, które szpeciły jego twarz, nie były pamiątką po szponach potwora. Zostawiło je ostrze Deidre Ademeyn, jego nieprzewidywalnego „dziecka niespodzianki”.

Caranthir był jednym z przybocznych Eredina, a także, ze względu na swe niezwykłe zdolności, ważnym oficerem Dzikiego Gonu. Dzięki tajemnej sztuce magii, Caranthir prowadził jeźdźców Gonu poprzez czas i przestrzeń, dzielące wymiar elfów Aen Elle od innych światów. Moża zatem powiedzieć, że pełnił funkcję nawigatora Naglfara. Nie miał równych sobie w sztuce teleportacji, z łatwością przenosił się z miejsca na miejsce, o czym mieli okazję przekonać się obrońcy Kaer Morhen.

Auberon Muircetach, nazywany również Królem Olch, był władcą odległej krainy Tir ná Lia, z której pochodzą Avallac’h oraz Dziki Gon. Zginął otruty przez Eredina Bréacc Glasa, który następnie sam ogłosił się królem. W chwili śmierci Auberon miał ponad sześćset pięćdziesiąt lat, był zgorzkniały i zmęczony życiem.

Geralt ścigał mordercę rycerza Miltona jak szalony. O tym, że miał do czynienia z groźnym przeciwnikiem niech świadczy fakt, że wiedźmin wpadł w zastawioną na niego pułapkę w starym magazynie. Doszło do walki, a w newralgicznym momencie Geralta uratował Regis – stary przyjaciel wiedźmina. Musicie wiedzieć, że swego czasu Regis przyłączył się do kompanii Geralta i razem z nami udał się na poszukiwania Ciri. Przeżyliśmy wiele fascynujących przygód, a Regis okazał się wiernym przyjacielem, na którym można było polegać. Niestety wyprawa w poszukiwaniu Cirilli dla Regisa skończyła się tragicznie. Zginął z rąk Vilgefortza, który zamienił go w mokrą plamę. Dlatego właśnie wiedźmin nie posiadał się ze zdumienia, spotykając dawnego druha. Na własne oczy widział jego śmierć. Zresztą śmierć z rąk Vilgefortza nie była pierwszą śmiercią Regisa. Za młodu Regis był lekkoduchem i pijaczyną. Właśnie taki tryb życia doprowadził do tego, że został zmasakrowany przez wieśniaków, a regeneracja zajęła mu – bagatela – pięćdziesiąt lat. Kiedy doszedł do siebie porzucił nałóg. Przez lata wszyscy uważaliśmy go za martwego. Wyobraźcie sobie zatem, co musiał poczuć Geralt, kiedy zobaczył go tamtego dnia w magazynie na nabrzeżu. Okazało się, że Regis ponownie został zregenerowany i przybył do Toussaint w poszukiwaniu niejakiego Dettlaffa, który, podobnie jak Geralt, był jego druhem. W takich oto dramatycznych okolicznościach doszło do spotkania Regisa z Geraltem w Beauclair. Ponieważ w okolicy pojawili się ludzie idący tropem mordercy, Regis nie chciał ryzykować spotkania z nimi i umówił się z wiedźminem na cmentarzu, gdzie ulokował swoją całkiem wygodną siedzibę.

Inteligentny, opanowany i obdarzony olbrzymią charyzmą Ge’els cieszył się zaufaniem i szacunkiem zarówno mieszkańców Aen Elle, jak i ich poprzedniego króla, Auberona Muircetacha. Po śmierci Auberona władza przeszła w ręce Eredina, a Ge’els nie tylko zachował wysoką pozycję, ale także stał się jednym z najpotężniejszych sprzymierzeńców dowódcy Dzikiego Gonu. Pod jego nieobecność pełnił w stolicy funkcję namiestnika. Mimo iż Ge’els był obecnie jednym z najbardziej wpływowych elfów Aen Elle, nigdy nie używał władzy dla celów osobistych. Według słów Avallac’ha, lojalność i uczciwość były słabymi punktami Ge’elsa, a odpowiednio wykorzystane – mogły zadecydować o rozstrzygnięciu nadchodzącej konfrontacji.

W swoim długim życiu Geralt parał się najróżniejszymi zajęciami, nie tylko zabijaniem potworów. Werbowanie ludzi do skoku na skarbiec w domu aukcyjnym Borsodych było niewątpliwie bardzo niecodziennym zadaniem. Jednym z typów spod ciemnej gwiazdy, którym wiedźmin mógł zaproponować współpracę, był Quinto: najsłynniejszy kasiarz na północ od Jarugi.

By mieć posłuch i szacunek wśród poddanych, królowa winna odznaczać się odpowiednimi przymiotami. Władczynie, takie jak babka Cirilli, Calanthe, zwana Lwicą z Cintry, czy Meve z Lyrii, zwana Białą Królową, są dobitnymi przykładami tego, że niewiasta może zdobyć respekt nawet wśród wojowników czy rycerzy, nienawykłych do rządów damskiej ręki. Birna, wdowa po zmarłym królu Branie, najwyraźniej nie posiadała jednak cech, które zyskałyby jej sympatię jarlów Skellige. Szeptano, iż jej duma wynikała z pogardy dla innych rodów oraz wielowiekowej tradycji wysp, którą uważała za archaiczną i śmieszną. Także i to, że nie udała się w ostatnią podróż ze swym mężem, a jej miejsce zajęła królewska nałożnica, przysporzyło jej wrogów.

Najmłodszy z wiedźminów z Kaer Morhen, Lambert, odznaczał się arogancją i ciętym językiem. Mimo nieco krótszego stażu nie sposób było jednak odmówić mu profesjonalizmu, którego wielokroć dowodził, tępiąc potwory od Poviss po Touissaint. Był pragmatyczny i konkretny aż do przesady, a jego irytujący sposób bycia potrafił rozdrażnić nawet przywykłych do niego wiedźminów. Pomimo tych wszystkich przywar wiadomym było, że Lambert skoczyłby za swymi druhami w ogień.

Wiedźma zwana Kuchtą była średnią z trzech sióstr, jeśli chodzi o wiek – i pierwszą pod względem rozmiarów. Kuchta warzyła ponoć magiczne dekokty i czarodziejskie mikstury, a opowieści mówiły, iż potrafiła także przyrządzić człowieka na kilkanaście różnych sposobów.

W czasie wojny często spotyka się ludzi skrzywdzonych przez okrutny los. Mieszkająca na bagnach Velen kobieta, zwana Babcią, nie była pod tym względem wyjątkiem, choć trudno powiedzieć, co doprowadziło nieszczęsną kobietę do takiego stanu. Niemniej gromadą wojennych sierot opiekowała się z miłością i pełnym oddaniem.

Geralt wiele razy wychodził z opresji. Czasami sam, innym razem korzystał z pomocy. Jedną z dziwaczniejszych przysług, jakie mu wyświadczono, była ta od Pana Lusterko. Kiedy wiedźmin żeglował po morzu, schwytany przez Ofirczyków, w jego kajucie pojawił się Pan Lusterko. Przypomniał wiedźminowi, kim jest, bo przecież spotkali się już wcześniej. To on pomógł Geraltowi odnaleźć Yennefer. Teraz również zaoferował pomoc, tyle że… Nie za darmo. W zamian za uwolnienie ze statku Geralt miał się z nim spotkać na rozstaju dróg. Kiedy wiedźmin się zgodził, na jego twarzy pojawiło się dziwne znamię. Zupełnie jakby Pan Lusterko stemplował tych, którzy wchodzą z nim w układ. Jak się później okazało, tak właśnie było.

Od pierwszego spotkania Filip Stenger wydał się Geraltowi postacią pełną sprzeczności. Z jednej strony układał się z Nilfgaardczykami, a po wsiach nie od parady zwali go Krwawym Baronem, z drugiej – okazał się aż nadto uprzejmy wobec kogoś takiego jak najemny łowca potworów. Geralt postanowił bacznie go obserwować...

Gdy Geralt przyszedł do Olgierda von Everec, aby wysłuchać trzeciego życzenia, dowiedział się, że dowódca bandy grasantów był kiedyś żonaty. Olgierd odszedł od żony i zostawił jej na pożegnanie fioletową różę, którą wiedźmin miał odnaleźć w opuszczonym dworku von Evereców. Posiadłość była nawiedzana przez gniewną upiorzycę i wiedźmin odkrył w końcu, że ma do czynienia z duchem Iris, która umarła z samotności i teraz, przepełniona żalem oraz gniewem, nawiedza swój dawny dom.

Irina Renarde była z racji ogromnego scenicznego doświadczenia nieformalną przywódczynią aktorskiej trupy Lisy, a także jedną z jej najjaśniej świecących gwiazd. Ta utalentowana artystka zasłynęła jako genialna odtwórczyni ról żeńskich, zarówno komediowych, jak i tragicznych. Jej występy w tak głośnych sztukach, jak „Miłość w czasach pogardy”, „Balwierz kovirski” czy „Narzeczona dla cesarza”, uczyniły jej imię znanym każdemu, kto choć trochę interesował się kulturą i sztuką.

Po raz pierwszy Geralt spotkał Panią Jeziora, gdy poszukiwał ukradzionych tajemnic wiedźmińskich i zawędrował do wsi Odmęty. Ta tajemnicza dama z głębin opiekowała się mieszkającymi nad brzegiem tamtejszego jeziora ludźmi i była przez nich uwielbiana tak bardzo, że postawili jej pomnik. Pani Jeziora miała kiedyś na usługach wielu rycerzy, ale wszyscy zginęli na dalekich wyprawach. Czuła się samotna, więc chętnie przyjęła towarzystwo Geralta, który przypadł jej do gustu. Niegdyś Wiedźmin brał Panią Jeziora za lokalną boginkę, jednak po spotkaniu nad Lac Cèlavy w Toussaint zorientował się, że istota ta nie mieszka jedynie w Odmętach. Domem Pani Jeziora jest bowiem każde miejsce, gdzie szanuje się cnoty i rycerskość.

Jarl Udalryk był postacią co najmniej zagadkową. Otaczało go tajemnicze odium, które sprawiało, że ludzie unikali jego towarzystwa.

Zakładam, Drogi Czytelniku, iż jesteś osobą bywałą w świecie. Przedstawianie mej skromnej osoby i roli, jaką pełni ona w niniejszej opowieści, jest więc raczej zbędne – uczynię to jednak dla porządku, na wypadek gdybyś pochodził z dalekich stron, gdzie ma persona nie zyskała jeszcze należytego rozgłosu. Urodzony w 1229, niezwykle utalentowany poeta i trubadur, absolwent Akademii Oxenfurckiej, bywalec królewskich dworów, niezrównany kochanek cieszący się niewieścimi względami, graniczącymi nieraz z uwielbieniem, zręczny negocjator i wspaniały orator – taki oto obraz Jaskra wyłania się zwykle z opowieści i relacji świadków. Jest to oczywiście obraz nieco podkoloryzowany i przesadzony – ja sam przywykłem myśleć o sobie jako o skromnym artyście w służbie Sztuki, zawdzięczającym swe liczne przymioty ciała i ducha uśmiechowi miłej fortuny. Jednak dla niniejszej opowieści największe znaczenie ma fakt, że byłem, jestem i na wieki pozostanę, najbliższym przyjacielem i wiernym druhem wiedźmina Geralta, którego losom, jako rzetelny kronikarz, poświęcam niniejsze zapisy.

Jako poecie i romantykowi wielokrotnie zdarzało mi się sławić kwiecistymi słowy przymioty ciała i ducha wielu kobiet. Gdy jednak przychodzi mi mówić o zaletach Priscilli, wszystkie te piękne określenia zdają się – rzecz to niepojęta – sztuczne i puste w zestawieniu z jej naturalnym urokiem, talentem, wrażliwością i intelektem. Priscilla, znana wśród artystycznej braci pod pseudonimem Cyraneczki, była niezwykle utalentowaną poetką oraz śpiewaczką i, mniej więcej w czasie gdy rozgrywała się niniejsza historia, święciła zasłużone triumfy na dworach możnowładców od Lan Exeter i Pont Vanis przez Tretogor i Caelf, skończywszy właśnie na Novigradzie.

W poszukiwaniu fioletowej róży Geralt dotarł do posiadłości von Evereców. Opuszczony dwór stał się domem dziwnych i strasznych istot, a pośród nich dwójki stworzeń, które przybrały formę Czarnego Kota i Czarnego Psa. Istoty te nie zdradziły Geraltowi swoich imion i były najprawdopodobniej demonami. Z pewnością przybyły z innego świata i zostały uwięzione w ciałach zwierząt. Czarny Kot i Czarny Pies nazywali Iris von Everec swoją panią, ale chcieli odzyskać odebraną im za sprawą magii wolność i postanowili pomagać Geraltowi, wierząc, że on pomoże im, choć wiedźmin nie miał pojęcia, w jaki sposób mógłby ich wyzwolić.

Imię króla upiorów z koszmarów Geralta przez długi czas pozostawało nieznane. W końcu jednak wróg zyskał konkretne miano i postać. Strzępy informacji, jakie do nas docierały, budowały powoli obraz prześladowcy, a groza, którą budził, stawała się coraz większa. Ambitny i bezwzględny Eredin Bréacc Glas był przywódcą Dzikiego Gonu, jeźdźców ze świata elfów Aen Elle, Ludu Olch. Od niedawna był także władcą owej tajemniczej krainy, leżącej w innym miejscu i innym czasie. Sekretnymi ścieżkami, wiodącymi przez zimną pustkę dzielącą nasze światy, przybywał na czele upiornego orszaku, by chwytać nieszczęśników i uprowadzać ich do swej ojczyzny. Obecnie celem jego poszukiwań była Cirilla, której mocy pożądał. Jedyną przeszkodą na jego drodze był nie kto inny, tylko Geralt z Rivii.

Wiedźmin spotkał kruczowłosą czarodziejkę po raz pierwszy dobrych dwadzieścia lat temu. Ich znajomość zapoczątkowała wspólna przygoda z dżinnem, a uczucie – wypowiedziane wówczas przez Geralta życzenie, dzięki któremu splotły się ich losy. Ich związek był jednak burzliwy – obfitował w liczne wzloty, upadki, kryzysy i rozstania. Miłość Geralta i Yennefer była bezsprzecznym potwierdzeniem tezy, że „przeciwieństwa się przyciągają”. Kilka lat temu, po wielu perypetiach, Geralt i Yennefer zeszli się ze sobą na powrót. Spokój ten zakłócił jednak atak Dzikiego Gonu, a Yennefer została porwana. Wiedźmin bezzwłocznie wyruszył jej na ratunek, ale w trakcie poszukiwań stracił pamięć. Kiedy w końcu ją odzyskał, natychmiast na nowo podjął wysiłki, by odnaleźć ukochaną czarodziejkę.

Geralt dostał zadanie, żeby odszukać Witolda von Everec i sprawić, żeby ten wybawił się za wszystkie czasy. Nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego, gdyby nie fakt, że młodszy brat Olgierda od kilku lat już nie żył. Tajemniczy Pan Lusterko nie widział w tym fakcie przeszkody. Wręczył Geraltowi fiolkę krwi Evereców i naprowadził na zaklęcia, które miały sprawić, że duch Witolda wróci z zaświatów. Wiedźmin udał się więc do rodzinnej krypty Evereców, by odszukać miejsce pochówku młodszego z braci.

Są znajomi z przeszłości, z którymi powtórne spotkanie jest okazją do wspólnej hulanki. Są też tacy, na widok których ręka sama sięga po miecz. Letho z Gulety należał do obu tych kategorii. Ów wiedźmin-renegat ze Szkoły Żmii, zwany Królobójcą, miał na rękach krew przynajmniej dwóch władców Północy, zamordowanych na polecenie cesarza Nilfgaardu. Geralt, oskarżony wówczas o współudział, ścigał skrytobójcę, by oczyścić swe imię. Mimo iż ich ostatnie spotkanie w ruinach Loc Muinne zakończyło się bez rozlewu krwi, Geralt nie przewidywał, że ich ścieżki jeszcze kiedyś się skrzyżują. Spotkanie Królobójcy na stryszku szopy, na spustoszonym wojną pograniczu, było więc dla wiedźmina sporym zaskoczeniem.

Troll Bart, strażnik skarbu Dijkstry, był idealnym odzwierciedleniem trendu panującego wśród zamożnych mieszczan – począwszy od bankierów i kupców na przywódcach lokalnego półświatka skończywszy. Według nich najemny ochroniarz, oprócz lojalności, powinien cechować się dużymi gabarytami, wytrzymałością i siłą fizyczną. Z kolei nadmiernie rozwinięty intelekt bywał przeszkodą i nie był mile widziany przez pracodawców. Mówiąc prościej, dobry wartownik powinien być na tyle nierozgarnięty, by nie zaświtała mu w głowie myśl o zdradzie chlebodawcy. Dlatego właśnie trolle, ogry i ich ewentualne magiczne krzyżówki były w tej roli tak wysoko cenione.

Niewielu jarlów na Skellige cieszyło się takim szacunkiem i autorytetem jak stary Donar an Hindar. Mimo podeszłego wieku, wciąż sprawował funkcję przywódcy swego klanu, reprezentując go na wszystkich oficjalnych zgromadzeniach. Jedyną osobą, która potrafiła wyprowadzić z równowagi starego wojownika był Lugos Szalony, z którego rodem dzielił go jakiś dawny zatarg. Siedziba rodu Hindar mieściła się, podobnie jak świątynia Freyji, na Hindarsfjall. Donar, jak przystało na sąsiada bogini, słynął z mądrych, wyważonych opinii oraz pobożności. Jego szacunek do religii nie rozciągał się jednak na bogów kontynentu, których bogate chramy zwykł za młodu łupić.

W sporze między braćmi Geralt stanął po stronie swego wspólnika, Ewalda – i wspólnymi siłami pokonali Horsta i jego obstawę. Ewald odpłacił się wiedźminowi w najgorszy możliwy sposób – próbował go oszukać i zatrzymać obiecany Geraltowi Dom Maksymiliana Borsody’ego dla siebie. Całe szczęście, wiedźmin zachował zimną krew i zamiast ukrócić Ewalda o głowę, zaproponował mu satysfakcjonujący dla obu stron kompromis. Wkrótce potem ich drogi się rozeszły – Ewald przejął rodzinny majątek, a Geralt wrócił na wiedźmiński szlak.

Milton de Peyrac-Peyran, baron z Toussaint, zaliczał się do grona ulubionych rycerzy Anny Henrietty. Ten jowialny szlachcic nigdy nie stronił od przyjemności stołu, ale gdy stawał przeciw bandytom, zmieniał się w walecznego obrońcę księstwa. Geralt spotkał Miltona przed laty, w okolicznościach które są zupełnie osobną i długą opowieścią. Ich drogi skrzyżowały się ponownie, gdy Milton przybył do wiedźmina z poselstwem od księżnej i zaprosił naszego bohatera na wyprawę do Toussaint.

Wielu nie może nadziwić się przyjaźni, jaka łączy mnie od przeszło ćwierć wieku z Geraltem z Rivii. Gdy zaczęliśmy ze sobą przystawać, złośliwe języki radziły mu ponoć, by dla świętego spokoju ograbił mnie, udusił, wrzucił do wykrotu i przysypał ściółką. Przez osoby owe przemawiała zwykła zawiść, albowiem Geralt druhem jest mym najszczerszym, czego wielokrotnie dowody okazał. Wiele mógłbym rzec o tym słynnym na świat cały łowcy potworów, w Starszej Mowie zwanym Gwynbleidd, które to miano Białego Wilka oznacza. Bo też i Geralt z Rivii jest osobą wyjątkową. Wydawać by się mogło, że to prosty rębajło, zawodowo tępiący bestie wszelakie, lecz przy bliższym spotkaniu okazuje się niezwykle ciekawym kompanem. Z pozoru zamknięty w sobie, małomówny, rzec by można mruk, a wobec przyjaciół jednak szczery, uczciwy, gotów wesprzeć radą i pomocą. Do tego, choć nie bardzo gładki w obyciu i o nieszczególnej aparycji, to przecież cieszący się estymą niewiast – słowem istna chodząca sprzeczność. Bez fałszywej skromności rzec jednak mogę, że znam go jak mało kto. Byłem przy nim w chwilach złych i dobrych, wspomagając mądrą radą, ciepłym słowem i bystrym umysłem. Siłą rzeczy uwikłany jestem w jego historię, tak wcześniejszą, jak i obecną. Tedy mym obowiązkiem jest kontynuować kronikarskie dzieło i ku pamięci przyszłych pokoleń opisać, jak potoczyły się jego dalsze losy.

Joachima von Gratza, głównego chirurga Szpitala Wilmeryusza, przyszło nam poznać w przykrych okolicznościach. Przybyliśmy do szpitala, żeby dowiedzieć się o stan zdrowia mojej nieszczęsnej Priscilli. Szczerość wymaga, bym przyznał, że byłem wówczas tak wstrząśnięty, że ze spotkania pamiętam tylko tyle, że von Gratz wydał się człowiekiem niezwykle opanowanym. Co więcej, wiedział wiele o poprzednich morderstwach i zaoferował swą pomoc w śledztwie.

Moim skromnym zdaniem wpatrywanie się we wnętrzności rozprutego zwierzęcia może być pomocne jedynie w ustaleniu, czy za życia cierpiało ono z powodu pasożytów. Niemniej, jak wielu druidów na Skellige, Hjort pokładał duże zaufanie zarówno w haruspicji, jak i chiromancji czy onejromancji. Jak wieść niosła, Hjort zyskał duży respekt i uznanie wśród konfratrów, niejednokrotnie skutecznie wieszcząc przyszłość i interpretując znaczenie przeróżnych snów. Był oddany rodowi Brokvar całym sercem, a jego wiedza i zdolności czyniły zeń doskonałego doradcę, z którego zdaniem bardzo liczył się sam wódz klanu ze Spikeroog, Udalryk an Brokvar.

Goszcząc na Skellige, Geralt miał w końcu okazję poznać Cerys an Craite, młodszą z dwojga dzieci Cracha. Znana była ona wśród przyjaciół pod mianem Przepióreczki, jednak myliłby się ten, kto słysząc owo figlarne przezwisko, zlekceważyłby rezolutną dziewczynę. Pod względem charakteru Cerys była bowiem nieodrodną wyspiarką i dumą swego ojca. Odziedziczyła po nim wszystkie przymioty charakteru, w tym rozwagę, zdecydowanie i upór. Nieustraszona i zdeterminowana, na każdym kroku udowadniała, iż nie ma rzeczy, w jakiej nie potrafiłaby dorównać dowolnemu mężczyźnie.

Długo można by wymieniać przymioty umysłu, ducha i ciała czarodziejki Margarity Laux-Antille. Rita, jak zwały ją przyjaciółki, piastowała ongiś stanowisko rektorki szkoły czarodziejek w Aretuzie na wyspie Thanedd – tej samej, którą ukończyła jej słynna antenatka, Ilona Laux-Antille. Co nieczęste wśród przedstawicielek jej profesji, Margarity nie interesowała polityka. Miała na względzie wyłącznie dobro szkoły i z tej właśnie przyczyny wstąpiła do Loży czarodziejek. Nie sposób także nie wspomnieć o jej urodzie. Mawiano, że figura magiczki może przyprawić o zazdrość marmurowe posągi bogiń i nimf, kute dłutem najsłynniejszych rzeźbiarzy.

Pod fałszywym imieniem Sigiego Reuvena ukrywał się nie kto inny, jak Sigismund Dijkstra, dawny szef wywiadu królestwa Redanii, znajomek mój i Geralta. Po tym, jak popadł w niełaskę u króla Radowida, słuch o nim zaginął na długie lata. W końcu zdecydował się na wyjście z cienia, lecz zamiast wracać do politycznych rozgrywek, postanowił spróbować sił w przestępczym półświatku – i szybko stał się jedną z najważniejszych jego postaci.

Mało które imię w historii kontynentu budziło taki lęk i respekt jak miano Emhyra var Emreisa, Deithwen Addan yn Carn aep Morvudd – Białego Płomienia Tańczącego na Kurhanach Wrogów. Imperator Cesarstwa Nilfgaardu, senior Metinny, Ebbing i Gemmery, suweren Nazairu i Vicovaro, zdobywca połowy cywilizowanego świata i aspirujący do władania jego całością, był jedną z tych postaci, które swymi czynami i decyzjami kształtowały losy całych państw i narodów. Czego więc mógł chcieć od prostego wiedźmina?

Wiedźmin nie raz znajdował się w sytuacji, gdy nie mógł zapobiec czyjejś śmierci, rzec można nawet, że już do tego przywykł. Czym innym jest jednak bezsilność w obliczu niesprawiedliwej, okrutnej egzekucji znajomej osoby. Taki los spotkał Felicię Cori, młodą czarodziejkę, którą Geralt spotkał niegdyś w Loc Muinne. Felicia, która pobierała niegdyś nauki u Filippy Eilhart, wydała mu się wówczas miłą i przedsiębiorczą dziewczyną. Niestety, za magiczny talent i przynależność do czarodziejskiej konfraterni spotkała ją straszliwa śmierć na stosie.

Wiedźmy z Velen były istotami tak starymi, że pamiętały jeszcze pierwszych ludzkich władców, a może nawet przybycie elfów. Wedle powtarzanych przez mieszkańców bagien legend, najstarszą z nich była właśnie Szepciucha. Jako trybut lub zapłatę w zamian za pomoc żądała najczęściej ludzkich uszu, którymi następnie przystrajała okoliczne drzewa. Za sprawą pradawnej, tajemnej magii, tchniętej w owe makabryczne fetysze, Szepciucha mogła potem słyszeć wszystko, co działo się na moczarach.

Obaj z Geraltem znaliśmy Shealę de Tancarville, Samotnicę z Koviru. Niegdyś dumna członkini Loży czarodziejek, która perswazją, intrygą i czarami kształtowała losy świata. Sheala zawsze twierdziła, że kieruje nią troska o dobro magii i ludzkości. Była niemniej odpowiedzialna za śmierć wielu osób, w tym koronowanych głów, których plany stały w sprzeczności z jej celami. Udział w licznych spiskach i intrygach, w których wiedźmin nierzadko bywał nieświadomym narzędziem, przeszkodą lub ich pośrednią ofiarą, sprawił, że poprzednie spotkania tych dwojga miały dość burzliwy przebieg. Gdy widzieli się po raz ostatni, można rzec, że Geralt darował Sheali życie, pomimo iż nie miał powodów, by żywić do niej ciepłe uczucia. Niemniej widok skatowanej czarodziejki w lochach króla Radowida budził litość i współczucie.

Król Bran, poprzedni władca Wysp Skellige, żył bardzo długo. Gdy już stał się stary i zniedołężniały, wybrał się na polowanie na niedźwiedzie uzbrojony tylko w nóż. I tak zakończył życie. Bran z klanu Tuirseach był szanowanym królem, choć niektórzy zarzucali mu, że przedkłada wojaczkę nad sprawy archipelagu i pozwala, by żona wchodziła mu na głowę. Inni twierdzą, że Bran wypływał na dalekie rajdy właśnie po to, by nie mieć do czynienia z małżonką.

Doppler Dudu był dawnym znajomym moim i Geralta. Spotkaliśmy go lata temu, w Novigradzie, gdy wcielił się w postać innego mojego znajomka, kupca Dainty Biberveldta. Wówczas to, korzystając z jego kontaktów, Dudu przez kilka dni samowolnie prowadził własne interesy, doprowadzając tym Biberveldta do naprzemiennych napadów frustracji, rezygnacji i szału. Kupiec bezskutecznie próbował zlokalizować hochsztaplera i odzyskać kontrolę nad swym przedsiębiorstwem. Cała historia skończyła się dobrze, a Dainty przyjął nawet dopplera do spółki, wmawiając wszystkim, że podobny do niego jak dwie krople wody niziołek jest w istocie jego kuzynem, Dudu Biberveldtem.

Vivienne de Tabris to dwórka księżnej Anny Henrietty. Jest małomówną, skrytą i niedostępną osobą, ale jej uroda fascynuje i przyciąga. Geralt miał okazję przekonać się o tym, kiedy przyjął zlecenie od zakochanego w niej rycerza, Guillaume’a, który podejrzewał, że Vivienne może być dotknięta klątwą. Aby móc się do niej zbliżyć, Geralt wziął udział w turnieju rycerskim, którego Vivienne była patronką.

Okazało się, że nie tylko Geralt poszukiwał Cirilli. Jej tropem podążał też tajemniczy elfi czarodziej. Podobnie jak wiedźmin, trafił do Keiry Metz i wypytywał ją o losy dziewczyny. Przy okazji rozmowy wyjawił, że ma kryjówkę w ruinach w okolicy wsi Podgaje.

Do dziś właściwie nie wiem, co spowodowało, że Geralt zainteresował się zleceniem wystawionym przez Olgierda von Everec. Po latach nieistotne jest już jednak, czy była to wyłącznie chęć zysku, czy też ciekawość – liczy się to, że dotarłszy do posiadłości Garin, wiedźmin poznał słynnego w okolicy szlachcica i przyjął od niego zlecenie na potwora z kanałów. Od początku Olgierd wydał się Geraltowi postacią nietuzinkową. Dowodził nieformalną kompanią, która go ubóstwiała, choć wyraźnie różnił się od jej członków – był wykształcony, znał się na sztuce, ale jednocześnie Geralt dostrzegł w nim coś, czego na początku nie mógł sprecyzować, a co po latach nazwał „pustką, która krzyczała, by ją wypełnić”.

Córka Barona, Tamara, zaginęła wraz ze swą matką. Stało się to tuż przed tym, jak wiedźmin dotarł do Wrońców. Według słów Barona, Tamara to urodziwa dziewiętnastoletnia panna. W okolicy wszyscy wiedzą, że jest jego oczkiem w głowie. Nikogo więc nie dziwiło, że Baronowi zależało mu bardzo na szybkim odszukaniu córki.

Wolne Miasto Novigrad od niemal dwóch wieków szczyciło się niezależnością od koronowanych głów, co czyniło tytuł przybrany przez Franciszka Bedlama nieco prześmiewczym. Król Żebraków był człowiekiem pragmatycznym, co przydawało się w jego profesji – to jest zarządzaniu siatką złodziei, żebraków, proszalnych dziadów i zwykłych uliczników. Dzięki swym kontaktom miał dostęp do najnowszych plotek i ciekawych informacji, a prowizje od zarobków „poddanych” zapewniały całkiem godziwe przychody jego „królestwu”.

Kiedy Geralt schodził do podoxenfurckich kanałów z zamiarem wytropienia i zabicia groźnej bestii, która tam grasowała, nie przypuszczał, że pośród obślizgłych murów spotka naszą dawną znajomą, Shani. Dziewczyna, którą obaj lata temu poznaliśmy w Oxenfurcie, gdy była jeszcze trzpiotowatą studentką, wyrosła na szacowną panią doktor, w dodatku była medykiem polowym redańskiej armii. To właśnie na rozkaz wydany przez miejscowego pułkownika zeszła do kanałów wraz z oddziałem zbrojnych, by zebrać próbkę jadu poczwary grasującej w podziemiach. Geralt, jak na prawdziwego dżentelmena przystało, postanowił jej pomóc.

Nilfgaardczyk Tavar Eggebracht pochodził z rodziny o długich wojskowych tradycjach. Jego przodkowie podbijali Maecht, Geso i Metinnę, służąc pod sztandarami ze znakiem złotego słońca, walcząc i umierając za cesarza. Taki los spotkał jego służącego na pierwszej linii kuzyna, obersztera Tibora Eggebrachta, poległego w bitwie pod Brenną w czasie poprzedniej wojny z królestwami Północy. Mimo tego Tavar nie czuł nienawiści do Nordlingów, uznając, nie bez słuszności, że takie są po prostu koleje wojny. Swą służbę obozowego kwatermistrza pełnił rzetelnie, przedkładając dobro swych żołnierzy nad wszystko inne.

Imlerith, straszliwy generał Gonu – postać, którą wiedźmin często widywał w koszmarnych snach – od długiego czasu podążał tropem Ciri, by złapać i oddać ją w ręce swego władcy, Eredina. Imlerith był potężnym i brutalnym wojownikiem, weteranem wielu wojen i podbojów, jakich w ciągu wieków lud Aen Elle dokonywał w innych światach. Nade wszystko cenił sobie fizyczną konfrontację i bezpośrednie, krwawe starcia, w których o życiu i śmierci decydowały wyszkolenie, szybkość i siła.

Onejromancja, czyli dziedzina magii zajmująca się czytaniem przeszłości i przyszłości przy wykorzystaniu snów, jest sztuką trudną nawet dla wykwalifikowanych czarodziejek. Mimo, iż Corine Tilly nie odebrała w tym kierunku żadnej formalnej edukacji, jej sława śniączki, jak nazywano parające się ową sztuką magiczki, znacznie ją wyprzedzała.

Vesemir był najbardziej wiekowym członkiem Szkoły Wilka, a być może i najstarszym żyjącym wiedźminem na kontynencie. Chociaż wiecznie narzekał na rwące kości, a wiekiem śmiało mógłby konkurować z ruinami Kaer Morhen, Vesemir nie myślał nawet o zasłużonej emeryturze. Siwowłosy, lecz wciąż krzepki, nadal trudnił się odpłatnym tępieniem potworów, o których zwyczajach wiedział prawdopodobnie więcej, niż wszyscy jego uczniowie razem wzięci. Wspominany przez Geralta jako niegdyś surowy i wymagający nauczyciel szermierki, z biegiem lat stał się dla młodszych wiedźminów kimś pokroju przybranego ojca i mentora, służącego zawsze radą i pomocą.

Jedną z osób spotkanych przez Geralta na beauclairskim dworze był kapitan Damien de la Tour, dowódca gwardii pałacowej. Był absolutnie i bezwarunkowo (żeby nie powiedzieć bezmyślnie) oddany swojej służbie, a w księżną wpatrzony był niczym w obrazek. Jeżeli chcecie znać moje zdanie, najpewniej się w niej podkochiwał. Sprawiał też wrażenie typowego żołnierza, czyli był twardogłowym służbistą, który, widząc Geralta, od razu postanowił pokazać mu, kto ma większe imponderabilia. Wiedźmin, odnosząc się do tego z beznamiętną wyższością, wyzwanie oczywiście przyjął i tym samym zyskał sobie kolejnego wroga.

Na podstawie wierszowanej notatki z mojego dziennika Geralt wysnuł błędny wiosek, że Elihal jest jedną z mych kochanek. Potwierdza to tylko moją opinię, że interpretacja poezji nie należała do mocnych stron wiedźmina. Wiedźmin przekonał się o swym błędzie, gdy spotkał Elihala osobiście. Ów ekscentryczny elfi krawiec prowadził własną, nieźle prosperującą szwalnię. Oprócz tego zajęcia miał także niecodzienną pasję, polegającą na przebieraniu się za osoby dowolnego stanu, płci czy rasy.

W zaułkach i spelunach Novigradu żartowano, że krasnolud Karl Varese, jeden z czterech przywódców lokalnego półświatka, jest na swój sposób gorącym zwolennikiem i obrońcą idei koegzystencji. Jej założenia realizował jednak w sposób dość wybiórczy. W opinii Tasaka on sam, jako zasymilowany mieszkaniec Novigradu, miał prawo do swobodnego prowadzenia własnych interesów. Każdy, kto mu w nich bruździł, był wrogiem koncepcji współistnienia ras, zasługującym na ukatrupienie i skarmienie stadku wygłodniałych świń. Zbójecka ksywa Karla pochodziła ponoć od rzeźniczego narzędzia, jakim zwykł odcinać palce tym, którzy nieopatrznie sięgnęli po jego własność. Nawet jeśli to tylko plotki, niewielu było takich, którzy mieli odwagę je zweryfikować.

Najmłodsza z trzech Wiedźm, Prządka, nie ustępowała szpetotą swym starszym siostrom. To ona właśnie była twórczynią magicznego gobelinu utkanego z ludzkich włosów, zbieranych jako danina od lokalnej ludności, między innymi przy okazji ceremonii postrzyżyn. Za pomocą owej tkaniny poddani samozwańczych władczyń bagien mogli kontaktować się ze swymi paniami i zanosić uniżone supliki.

Na wezwanie Hjalmara do odbicia Undvik odpowiedziało wielu dzielnych wyspiarzy. Jednym z nich był serdeczny druh i przyjaciel z lat dziecięcych, Folan, syn Ulfa. Pochodzący z klanu Tuirseach śmiały żeglarz i zawołany łucznik bez wahania przyłączył się do niebezpiecznej wyprawy. Zakończyłaby się ona dlań fatalnie, gdyby nie zimna krew i opanowanie wiedźmina, który uratował Skelligijczyka z łap trolli, wygrywając jego życie w grze w zagadki.

Młody Halbjorn był synem siostry Holgera Czarnej Ręki, jarla wyspy Faroe i jednym z pretendentów do królewskiej korony Skellige. Mimo młodego wieku zdążył już dokonać kilku głośnych czynów, zarówno podczas morskich wypraw, jak i walk z potworami zamieszkującymi niebezpieczne rejony archipelagu. Zyskał tym samym sławę, rozgłos i skarby, konieczne do zyskania poparcia podczas zgromadzenia.

Ciri spotykała na swojej drodze głównie kłamców, nikczemników i drani. Na szczęście od czasu do czasu trafiała na ludzi życzliwych. Do tego grona zaliczał się Skjall, młody wojownik z Lofoten. Najpierw wraz z rodziną opiekował się ranną Ciri, a potem pomógł jej uciec przed Dzikim Gonem. Zaryzykował własny honor, żeby ocalić dziewczynę. Posądzony o tchórzostwo, musiał dokonać heroicznego czynu by oczyścić swe imię. Niestety skonał od licznych ran w opuszczonym ogrodzie. Powoli, w męczarniach i samotności.

Krasnoludzki poszukiwacz fortuny, weteran spod Brenny, niepoprawny optymista, zdeklarowany altruista. Miłośnik mocnych trunków i śpiewu, mistrz gry w gwinta, ale przede wszystkim serdeczny druh i wierny przyjaciel mój i Geralta – Zoltan Chivay. Początki naszej przyjaźni sięgały wiele lat wstecz, gdy podczas przedzierania się przez ogarnięte wojną Zarzecze szczęśliwym trafem natrafiliśmy na Zoltana i jego ówczesną kompanię. Od tamtego czasu los wielokroć krzyżował nasze ścieżki, a ostatnio staliśmy się niemal nierozłączni, dzieląc porażki, jak i sukcesy wspólnych przedsięwzięć. W momencie, gdy rozpoczynała się ta opowieść, Zoltan od pewnego czasu był moim wspólnikiem w interesach. Pomagał prowadzić mój novigradzki lokal o wdzięcznej nazwie „Szałwia i Rozmaryn”.

Nie wszyscy błędni rycerze w Toussaint są wcieleniem cnót, ale jeśli miałbym wskazać kogoś, kto je uosabia, to byłby to Palmerin de Launfal. Jest to o tyle interesujące, że lata temu Palmerin nie stronił od uciech stołu i uciech ciała, jednak z biegiem lat coraz bardziej zaczął zbliżać się do wzoru rycerza idealnego. Geralt uzmysłowił to sobie, gdy Palmerin przybył do niego z poselstwem od Anny Henrietty. Staroświecki i nieco naiwny rycerz od razu przypadł mu do gustu, bo choć był nieco przesadnie formalny, to daleko mu było do nadęcia.

Młody król Redanii, Radowid, dał się szybko poznać jako twardy i bezwzględny władca, w pełni zasługując na przydomek „Srogi”. Syn Hedwig z Malleore i zamordowanego kilka lat wcześniej króla Vizimira szybko odebrał ster rządów traktującej go jak figuranta Radzie Regencyjnej i odpłacił wszystkim za doznane zniewagi. Radowid przeciwników politycznych zwykł zmuszać do składania hołdu. W przeciwnym razie ich zabijał. Prowadził wojnę nie tylko z Nilfgaardem, ale i czarodziejami, w których widział źródło wszelkiego zła. Radowid nie szczędził też wysiłków, by zdobyć kontrolę nad Wolnym Miastem Novigradem, którego flota i skarbiec mogły przechylić szalę zwycięstwa w trwającym wówczas konflikcie.

Właściciel najsłynniejszego domu aukcyjnego całej Północy, Horst Borsody, okazał się bufonem i snobem. Od początku traktował Geralta z wyższością, a gdy tylko usłyszał, co go do niego sprowadza, kazał swoim ludziom wyrzucić go za drzwi i obić. Można zatem powiedzieć, że ich znajomość zaczęła się ze złej stopy...

Spotkania Geralta z czarodziejką Keirą Metz zawsze należały do zaskakujących. Ostatnim razem, podczas sławnego puczu na Thanedd magiczka dosłownie wylądowała na wiedźminie po tym, jak jeden ze zbuntowanych konfratrów wyrzucił ją przez okno. Widoki towarzyszące ich powtórnemu spotkaniu w Velen były zdecydowanie przyjemniejsze dla oka. Przysłowie „raz na wozie, raz pod wozem” doskonale obrazowało losy Keiry. Poważana niegdyś doradczyni Króla Foltesta została wygnana z Temerii, gdy czarodzieje utracili zaufanie. Późniejszą przynależnością do Loży czarodziejek zaskarbiła sobie też nienawiść zarówno władcy Redanii jak i Cesarza Nilfgaardu. W rezultacie musiała się ukrywać w zabitej dechami wiosze, pełniąc obowiązki lokalnej znachorki i czarownicy. Nie trudno zgadnąć, że szczerze nie cierpiała swego obecnego położenia.

Reinald okazał się postacią prawdziwe tragiczną. Młody wiedźmin pamiętający początki wilczego cechu, ciekawy świata i chętny do niesienia pomocy, uwikłał się w zlecenie, którego nie dane mu było przeżyć. Opętany przez ducha Czerwonego Moru i zamknięty w korytarzach Diablego Dołu przez własnych zleceniodawców z kościoła Wiecznego Ognia, bohaterskim wysiłkiem stawił czoła woli demona. Uwięził zarówno jego jak i siebie w solnej komnacie, gdzie wkrótce dokonał żywota w smutku i goryczy. Obecność ducha utrzymywała wiedźmina w stanie nie-życia, z którego miał nadzieję uwolnić się z pomocą przyjaciela. Na wyzwolenie musiał jednak czekać przeszło trzysta lat.

Jeżeli była na świecie władczyni, która cieszyła się absolutnym uwielbieniem swoich poddanych (i nie chodzi o uwielbienie wymuszone przez aparat represji, to znaczy miejscowego kata) to była nią bez wątpienia panująca w Toussaint księżna Anna Henrietta, familiarnie zwana Anariettą, wdowa po nieodżałowanej pamięci księciu Rajmundzie, a także była kochanka bardzo sławnego i bardzo zdolnego artysty, który wolałby pozostać anonimowy. Kilka lat temu, podczas gdy wiedźmińska kompania gościła w Toussaint, Anna Henrietta poznała Geralta z Rivii. Dzięki temu, gdy tylko jej dworzanie zostali zaatakowani przez tajemniczą Bestię, dobrze wiedziała, po kogo posłać…

Młody Cyprian był jednym z najbardziej niebezpiecznych ludzi novigradzkiego półświatka. Po ojcu Alonso “Skurwielu Seniorze” Willeyu, odziedziczył nie tylko kasyna, arenę i burdele, ale i sadystyczne skłonności, bezwzględność i brak skrupułów. Dzięki tym cechom miano „Skurwiela” stało się niemal rodowym nazwiskiem tej potężnej rodziny przestępczej.

Ciężki żywot czeka dzieci, które wyrosły w cieniu swych rodziców. Po śmierci ojca, ukochanego przez wyspiarzy króla Brana, Svanrige był formalnie przywódcą rodu Tuirseach, władającym rozległymi ziemiami klanu na wyspie An Skellig. Ten cichy i spokojny młodzieniec wydawał się przytłoczony przez swą matkę, Birnę. Ambitna kobieta za wszelką cenę usiłowała kontrolować jego poczynania. Mając tak apodyktyczną opiekunkę, trudno przypuszczać by Svanrige mógł wyrosnąć na mężczyznę, który będzie w przyszłości samodzielnie rządzić jednym z najpotężniejszych rodów na Skellige.

Udział Geralta w aukcji zakończył się skandalem i fiaskiem. Nie dość, że został wyrzucony za drzwi, to nie udało mu się dowiedzieć niczego na temat Domu Maksymiliana Borsody’ego. Kiedy wiedźmin zastanawiał się, co dalej, zaczepił go pewien mężczyzna. Nie przedstawił się, nie powiedział, skąd zna wiedźmina ani jak się dowiedział, gdzie go znaleźć. Zdradził za to, że może pomóc Geraltowi w dostaniu się do skarbca domu aukcyjnego Borsodych – niekoniecznie za zgodą jego właściciela. Nieznajomy zaproponował spotkanie w bardziej ustronnym miejscu, podczas którego miał przedstawić wiedźminowi więcej szczegółów.

Morvran Voorhis, dowódca dywizji „Alba”, był nie tylko oficerem w randze generała, ale także czystej krwi arystokratą i dumnym synem Nilfgaardu. Określenie to przysługiwało wyłącznie rdzennym mieszkańcom stolicy cesarstwa i jej najbliższych okolic, nomen-omen nad rzeką Albą położonych. Wówczas jednak Geralt nie miał pojęcia, jak dostojnej personie zlecono „zadanie mu kilku rutynowych pytań”. Znając wiedźmina, znajomość pozycji społecznej Morvrana nie zrobiłaby jednak na nim większego wrażenia.

Graden był jednym z łowców czarownic, służących królowi Radowidowi. W przeciwieństwie do większości łowców nie był fanatykiem. Świadczył o tym choćby jego stosunek do wiedźminów.

Czas prześladowań i stosów zrodził w Novigradzie wielu krwawych katów, którzy budowali pozycję na tropieniu spisków, masowych aresztowaniach i pokazowych procesach, kończonych grupowymi egzekucjami. Dla Mengego, chorobliwie ambitnego oficera straży świątynnej Wiecznego Ognia, momentem triumfu i początkiem chwały było zdemaskowanie swego przełożonego, Chappelle’a, jako zakamuflowanego dopplera. Zobaczywszy Mengego po raz pierwszy na novigradzkim rynku, własnoręcznie podkładającego ogień pod stosy, Geralt nie miał wątpliwości, że określenie go mianem „fanatycznego skurwysyna” byłoby nad wyraz łagodnym eufemizmem.

Od czasu śmierci Guthlafa, zaufanego seneszala jarla, część jego obowiązków przejął podczaszy Arnvald. Ten starszy już Skelligijczyk nie posiadał co prawda pełni władzy swego poprzednika, jednak na przestrzeni kilku lat dał się poznać jako dobry zarządca. W jego rękach spoczywała nie tylko piecza nad spiżarniami i piwnicami Kaer Trolde, lecz także obowiązek dbania o potrzeby mieszkańców twierdzy oraz przybyłych gości. Arnvald zajmował się też organizacją uczt i innych ważnych uroczystości.

Pierworodny Lugosa Szalonego i jedyny dziedzic klanu Drummond był ponurym, postawnym mężczyzną, niezbyt podobnym do swego ojca. Przezwisko wyniósł jeszcze z czasów dziecięcych, a pochodziło ono ponoć od licznych sińców będących skutkiem twardych skelligijskich zabaw i wiecznych bójek z rówieśnikami. Złośliwi powiadali jednak, że większość z nich pochodziła od ojcowskiego pasa, kija czy pięści, bowiem, jak niosła wieść, stary Lugos nie rozpieszczał nigdy swego jedynaka, ostro karząc go za każde potknięcie i porażkę.

Mimo iż przywódca klanu Drummond nie wyróżniał się szczególnie wzrostem ni postawą, wielu wolało schodzić mu z drogi. Wiecznie wadzący się z sąsiadami Lugos miał bowiem opinię gwałtownika, który potrafił wyprowadzić z równowagi nawet spokojnego zazwyczaj jarla Donara. Jak wieść głosiła, największym rywalem i wrogiem Lugosa był jednak jarl Crach an Craite, którego oskarżał o zagarnięcie części jego ziem, za jakie uważał całą wyspę Ard Skellig. Początki konfliktu obu klanów sięgały setek lat wstecz i nic nie wskazywało na to, że miałby się zakończyć. Lugos pałał do Cracha wielką nienawiścią, skrępowaną jedynie oficjalnymi prawami Skellige oraz dysproporcją sił zwaśnionych rodów.

Zawsze poczytywałem sobie za powód do szczególnej dumy, że w poczet swych przyjaciół zaliczyć mogę Triss Merigold z Mariboru. Owa niezwykle utalentowana czarodziejka stanowi bowiem prawdziwą ozdobę swej profesji. Dawna doradczyni króla Foltesta i bohaterka słynnej bitwy pod Sodden, zwana Czternastą ze Wzgórza, w niczym nie przypomina swych zadzierających nosa, nieprzystępnych konfraterek. Bystrość umysłu, ciepły uśmiech i uroda kasztanowłosej czarodziejki od zawsze zjednywały jej ludzkie serca. Choć moje relacje z Triss były raczej braterskiej natury, to jej naturalnemu urokowi nie oparł się nasz wspólny przyjaciel, Geralt z Rivii. Tych dwoje łączyło uczucie, będące czymś znacznie więcej niż przelotną miłostką.

Geralt nie miał okazji poznać małżonki Barona, Anny Stenger – jakiś czas wcześniej zaginęła bowiem w niejasnych okolicznościach wraz ze swą córką, Tamarą. Geralt otrzymał dość dokładny opis zaginionej. Anna była czterdziestoletnią, urodziwą kobietą o zielonych oczach i włosach ciemnych jak skrzydło kruka, upiętych zwykle w ciasny kok z tyłu głowy.

Cesarz Emhyr postawił niegdyś nilfgaardzkich czarodziejów przed prostym wyborem. Albo będą wiernie służyć swemu państwu – albo gnić w więzieniach. Fringilla Vigo, urzędująca w lennym księstwie Toussaint, nie przyjęła warunków i dołączyła do Loży czarodziejek, organizacji, która miała położyć kres dyktatowi królów i cesarzy. Plany Loży nigdy nie zostały spełnione. Fringilla Vigo wiedziała, że jeżeli jej powiązania z Lożą wyjdą na jaw, szybko trafi w ręce cesarskich katów. Nadmienić należy, iż obaj z Geraltem poznaliśmy Fringillę kilka lat wcześniej, goszcząc w Beauclair na zamku mojej dawnej miłości, księżnej Anny Henrietty. Wiedźmin, znany ze swego afektu do czarodziejek, wszedł wówczas z panną Vigo w dość zażyłe relacje, które z pewnością nie ucieszyłyby Triss ani Yennefer.

Gdy Geralt przyjmował zadanie zniszczenia zła na Szepczącym Wzgórzu, nie miał pojęcia, z kim przyjdzie mu się zmierzyć. Za ataki dzikich zwierząt na mieszkańców Sztygarów, odpowiedzialny był duch zaklęty w drzewie. Tajemnicza istota przemawiała sugestywnym kobiecym głosem. Duch zdradził, że był niegdyś druidką z Velen, której zadaniem była opieka nad okoliczną knieją. Kiedy stała się niewygodna, wiedźmy zamordowały ją, a jej duszę uwięziły w drzewie. Duch druidki nie zamierzał poddać się bez walki. Z pomocą przyszły mu siły natury. Puszcza i jej mieszkańcy zaczęli bronić Szepczącego Wzgórza przed zakusami wiedźm. Nie obyło się bez postronnych ofiar, bowiem zgodnie ze słowami ducha, agresja kniei jest niepowstrzymana, a las nie rozróżnia niewinnych od nieprawych. Zaklęty w drzewo duch błagał Geralta, by ten zdjął z niego urok i wyzwolił od wiecznej udręki. W zamian obiecał pomoc w uwolnieniu sierot, przetrzymywanych na polanie, którym groziła okrutna śmierć z rąk wiedźm.

Vernon Roche był ongiś jednym z najbardziej zaufanych ludzi króla Temerii, Foltesta, i dowódcą jego oddziałów specjalnych, tak zwanych „Niebieskich Pasów”. Lojalny i skuteczny, w każdym calu profesjonalista, zjadł zęby na walce z buntownikami, nilfgaardczykami i elfimi dysydentami zwanymi Scoia’tael. Obecnie pozbawiony władcy, dawnego oddziału i ojczyzny, prowadził beznadziejną partyzancką walkę z siłami okupanta.

Jedną z osób, która byłaby w stanie wspiąć się na gładką jak szkło wieżę przylegającą do domu aukcyjnego Borsodych, był niejaki Hugo Hoff, alias „Mielony” – niziołek mający na koncie niezliczoną ilość włamań i rozbojów. Szukać należało go w Oxenfurcie, ulubionym mieście żaków i przestępców...

Guillaume de Launfal to doskonały przykład błędnego rycerza – typu charakterystycznego dla Toussaint. Geralt spotkał go po raz pierwszy, gdy chłopak dzielnie szarżował na wiatrak... Który, żeby oddać sprawiedliwość Guillaume'owi, na drugi rzut oka okazał się być olbrzymem.